Tanahora

Samen scheppen

Voor de periode van 23 juli tot en met 22 augustus is dit mijn eerste ervaringsmaandbericht in 2009. Deze periode noemde Sun Bear de maan van de rijpe bessen en ik ben nu voldoende gerijpt in mijn omgang met webberichtgeving om weer maandelijks verslag te kunnen doen. Over wat daar voor nodig was, gaat mijn volgende maandbericht. Eerst wil ik iets delen met betrekking tot het scheppingsproces naar aanleiding van een foto die mij bijzonder ontroerde.

De foto siert het volledige omslag van het onlangs uitgebrachte boek Tijdelijke landschappen van SLeM (Stichting Landschapstheater en Meer). Je ziet het kleurrijke mozaïek van schilderijen voor het project Windnomaden met naast elk werk de schilder die het gemaakt heeft. Allemaal kijken ze omhoog. Schitterend en veelzijdig als ze zijn, gaat het mij niet zozeer om de kunstwerken zelf, maar om de presentatie ervan.

De fotoshoot waar deze afbeelding uit voortkwam is gemaakt op zondag 10 mei op de locatie van het voormalig waterzuiveringsterrein op het Zeeburgereiland aan de Oostzijde van Amsterdam. Het terrein ligt braak en er staat een hoog betonnen trappenhuis tussen drie reusachtige tonnen wat stabiel fotograferen vanaf een hoog standpunt mogelijk maakte. Het was een geheim gehouden gebeurtenis, waar alleen de kunstenaars en de mensen van SLeM bij aanwezig konden zijn, aangezien het project later op Oerol pas officieel naar buiten zou worden gebracht. Deze bijeenkomst was met name bedoeld voor het jubileumboek van SLeM, maar het was meer …

Als een van de deelnemende kunstenaars mocht ik er bij zijn. Bij het opzetten begon de verwondering al. In groepjes van twee pakten we telkens met zorg een willekeurig schilderij uit en monteerden het op een metalen frame. De zonovergoten dag verwelkomde elke nieuwe vlinder in een zee van licht. Het werk van andere scheppers zo neer te mogen zetten, geeft een fantastisch gevoel van verbondenheid. Volgens mij (en vele anderen) zijn wij hier op aarde om te scheppen en het is een feest om je onder een groep mensen te begeven die daar bewust mee bezig zijn.

Creatief zijn we in principe allemaal. Maar niet iedereen durft die stroming door te laten. Er kunnen bijvoorbeeld om wat voor oorzaak dan ook blokkades in ons zijn, we kunnen ons tegen laten houden door allerlei denkbeeldige voorwaarden waaraan die creativiteit qua vorm en/of inhoud dan wel zou moeten voldoen en we kunnen de voorgestelde of daadwerkelijke reactie van toeschouwers te veel gewicht geven. Dat is jammer als je eenmaal de kracht van een veld schilderijen als dit hebt ervaren en je bedenkt wat het effect zou zijn van soortgelijke velden van schepping over de hele aardbol. SLeM heeft dit begrepen en de Windnomaden reizen na het Oerolfestival onder andere door naar New York en Johannesburg, waar lokale kunstenaars zullen worden uitgenodigd om aan het project deel te nemen.

Wat je ook maakt in je persoonlijke werkruimte, stel je eens voor dat zodra het naar je eigen tevredenheid tevoorschijn is gekomen, er een lichtje in het universum aangaat. Dat dolfijnen midden in de Atlantische Oceaan een vreugdesprong maken. Als je het niet doet, zullen ze niet teleurgesteld zijn, maar als je het wel doet, hebben ze een moment van zoveel plezier dat dit over de hele wereld golft, ook terug naar jou. En dat is onafhankelijk van hoe je creatie verder ontvangen wordt. Je hebt iets met liefde neergezet dat er eerder niet was en dat is reden voor een feestje. Ego is zoals bekend zeker bij kunstenaars een grote valkuil. Uit ego kun je ook prima scheppen, alleen verandert er dan niets in de wereld, draag je niet direct iets bij aan individuele en/of algemene spirituele groei. Je kunt zo de verbondenheid veronachtzamen. Als je ego aan de kant zet, voel je de creatieve stroom door je heen trekken en ben je dankbaar voor de unieke bijdrage die je met jouw ‘zijn’ aan de expressie kunt leveren. Daar mag je zonder meer trots op zijn en waanzinnig van genieten.

Want wij zijn zelf creaties, waarbij wij een grote verscheidenheid aan aanduidingen voor en voorstellingen van onze schepper hebben. Voor het gemak noem ik hem/haar hier gewoon de Schepper. Neem nu eens aan dat de Schepper benieuwd is wat zijn/haar scheppingen zelf kunnen maken, dat het daar misschien wel grotendeels om te doen is. Het is een benadering die je leven kan veranderen. Wat doe jij met de goddelijke vonk die je gegeven is? Met het leven dat met elke ademteug in je geblazen wordt?

Dat is wat me zo ontroert aan de foto op het SLeMboek. Uitgaande van eenzelfde thema en dezelfde materialen (acryl op hout in een metalen frame) presenteren de aanwezigen een enorme diversiteit aan uitingen. Bij die presentatie kijken ze gezamenlijk omhoog. Als om aan de Schepper te tonen: dit hebben wij nu kunnen doen. Als je het boek op schoot houdt, kijken ze in feite op naar jou. En dan kun je je aangesproken voelen, als schepper en als kanaal voor de Schepper. Je voelt de connectie tussen de kleine s en de grote S, voelt hoe ze op elkaar aangewezen zijn, hoe ze in elkaar overgaan. Wat ga je er mee doen?